DE KERSTRUÏNE

Weinig evenementen vind ik zo irritant als de kerstmarkten die sinds enkele jaren in de maand december de pleinen en parken van steden inpalmen. Ik verfoei die schijnbaar niet te verzadigen drang tot commercialisering en die grenzeloze hang naar opgeklopte joligheid. Het geloof in de geboorte van een goddelijke redder hebben we als een achterhaalde leugen verworpen, maar we verwelkomen een dikbuikige goedzak. We vieren vrede op aarde door schnaps te drinken, oliebollen te eten en debiele cadeaus uit te wisselen. Hoe afkerig men ook staat tegenover (het verleden van) de kerk, ik begrijp niet dat men potentieel zinvolle rituelen zo laat uithollen. Traditioneel konden feesten ook momenten van verstilling zijn: Allerzielen bijvoorbeeld of Kerstmis. Maar Allerzielen is verdrongen door Halloween, de zielen verjaagd door zombies, en de heiligheid van de stille nacht heeft plaats gemaakt voor de veiligheid van een rendier met rode neus. Met de herdertjes die lagen bij nachte en de sterre die bleef stille staan, is kitsch altijd een onderdeel geweest van het kerstgebeuren, maar ik heb het gevoel dat die vroeger ingebed lag in een overkoepelend verhaal. Nu lijkt die kitsch alles te overwoekeren en elke betekenis te ruïneren.

 

2 thoughts on “DE KERSTRUÏNE

  1. Ik ga ook niet naar de Kerstmarkten. Sinds twee jaar plaats ik wel weer een kersttal onder onze kleine kerstboom, om stil te staan bij het lot van de vele vluchtelingen, op zoek naar een plaats om te overnachten, te verblijven… Er worden kinderen geboren tijdens de vlucht. Goed om erbij stil te staan dat die tijdens een vlucht geboren borelingen later inspirerende leiderfiguren kunnen worden. De rol van de EU bij pogingen om vluchtelingen buiten de EU-grenzen te houden, inbegrepen schimmige deals met dictators in Noord-Afrika en het Nabije Oosten, moet scherp bekritiseerd worden. (En in plaats van te consumeren op de Kerstmarkten steun ik Vluchtelingenwerk Vlaanderen.)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.