MEI 68

 

We zijn vijftig jaar na mei 68, vijftig jaar na de protestacties in Parijs. Sommigen stellen dat er toen niets gebeurd is, omdat er weinig bloed gevloeid is. Zij aanzien het geweld als de vroedvrouw van de geschiedenis. Parijs was toen een enorme spreekkamer, waar eindeloos veel gezegd werd, gebabbeld, gepalaverd, gediscussieerd. Nagenoeg iedereen nam het woord, was in de ban van woorden. Een maand lang was het woord aan de macht, hadden woorden het voor het zeggen. En die woorden hebben veel losgemaakt en geleid tot onze veranderde kijk op standen en klassen, op familie en huwelijk, op de relatie tussen mannen en vrouwen, op seks, op religie en autoriteit, op opvoeding en identiteit.

De meest inspirerende uitspraak vind ik nog altijd: “Soyez réalistes, demandez l’impossible”. Alleen wat onmogelijk lijkt, wat niet in een programma past, niet kan worden gepland en aan de controle van het maken ontsnapt, kan echt de wereld vernieuwen. Geloof in wat onmogelijk lijkt, waarborgt een toekomst, een ommekeer; het haalbare, het mogelijke, het maakbare bestendigen enkel het heden.

 

 

 

One thought on “MEI 68

  1. “Soyez réalistes, demandez l’impossible” begrijp ik ook als een ervaring: is het niet eigen aan mensen het onmogelijke te vragen? ’s Nachts, in de ‘vrijheid van de slaap’; of wegdromend onder een spreekwoordelijke appelboom; of op de markt, smachtend naar serependiteit?
    Zonder verlangen naar het onmogelijke is er van een mens geen sprake meer. Het onmogelijke vragen is onze conditie, en dus zeer realistisch.
    Toch?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *